ทำไมตอนเด็กๆพวกเราถึงอยากจะรีบโตเป็นผู้ใหญ่จังเลยนะ

ถ้ามาถึงตอนนี้แล้วจริงๆสิ ยังไม่อยากโตเลย

ใกล้ถึงเวลาแล้วใช่ไหม

เวลาที่เราต้องโตกันซักที

แอบใจหายอยู่เหมือนกันนะที่อยู่ลืมตาตื่นขึ้นมาวันหนึ่งเราต้องกลายเป็นอีกคน

ทิ้งความเป็นเด็กในตัวเอง ก้าวเข้าสู่หนทางอีกด้าน

จำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยพูดกับตัวเองว่า

"ไม่ว่าจะโตขนาดไหนความรู้สึกในตอนนี้ก็จะไม่มีวันลืมหรอก"

(ตอนนั้นคุยกันถึงเรื่องผู้ใหญ่ที่ชอบทำเป็นลืมว่าตอนตัวเองเป็นเด็กก็ชอบที่จะทำแบบนี้เหมือนกัน ตอนนั้นไม่เข้าใจว่าทั้งๆที่เมื่อก่อนพ่อแม่ก็เคยทำกัน ที่เราอยากรู้บ้าง ทำไมลองทำไม่ได้ฟะ)

แต่ก็นะ มาตอนนี้ชักเริ่มเข้าใจ อย่างเช่นการ์ตูน เคยสัญญากับตัวเองว่า ไม่ว่าเมื่อไหร่เราก็จะไม่มีวันเลิกอ่าน เด็ดขาด!!

แต่มาถึงตอนนี้ การ์ตูนที่เคยขาดไม่ได้ อย่างน้อยสัปดาห์นึงต้องซื้อสิบเล่ม กลับหายไปจากสัปดาห์ไม่ได้ซื้อ เป็นเดือนไม่ได้ซื้อ จริงๆไม่เคยอยากจะเลิกอ่านหรอกนะ มีช่วงที่สถานการณ์มันพาไป คนเราพอไม่ได้ทำอะไรเข้านานๆ มันก็กลายเป็นความชิน ชินกับการที่ไม่ต้องคอยมาตามเก็บการ์ตูนที่ออกใหม่ได้ทุกวี่ทุกสัปดาห์ จากความชินก็กลายเป็นความเฉยชา ทั้งที่เคยคิดกับตัวเองว่ายังไงก็ไม่มีวันเลิก ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นอย่างนี้ไปได้นะ

พอยิ่งมาได้ฟังเพลงนี้ยิ่งรู้สึกสลด นี่ขนาดยังไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองจะเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวซะหน่อย แต่อยากได้พื้นที่เล็กๆตรงนั้นกลับมาซะแล้ว

แอบใจหายเพราะไม่รุ้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความเป็นเด็กเริ่มจางหายไป....น่าใจหายจริงๆ

วันนี้คงจะได้มาบอกลากันก่อน ที่เราจะเริ่มก้าวไปสู่หนทางอีกทาง บันไดอีกขั้นที่ต้องฝ่า

ถึงตอนนี้จะยังคงกลัวมาก เพราะไม่รู้ทางที่ก้าวไปจะเป็นเช่นไร

ถึงจะรู้ว่าไม่เคยเสียใจกับทางที่เลือกเดิน แต่แค่ตอนนี้มันยังไม่มั่นใจ

แต่ยังไงจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดแล้วกัน

ทำเพื่อชดเชยวัยเด็กที่ตัวตัดสินใจจะข้ามผ่าน

ทำเพื่อวัยผู้ใหญ่ข้างหน้าต้องมีอนาคตที่สดใสรออยู่แน่นอน

พื้นที่เล็กๆ :บอย ตรัย

วันนี้มาพล่ามอะไรตั้งนานน้อ.....